روزگاری من اگر دیوانه ات بودم گذشت

                           شمع من بودی و من پروانه ات بودم گذشت

 این دست که از خاک است برخاک شود روزی

                          این خط من از کاغذ هم پاک شود روزی

  هر کس که مرا داند یا خط مرا خواند

                         دانم که نهد یادم غمناک شود روزی

 چرا وقتی که راه زندگی دشوار می گردد

                        بیشتر تغییر حالت می دهد خونخوار می گردد

تو چنان می گذری غافل از اندوه درونم

بی من از کوچه گذر کردی و رفتی

بی من از شهر سفر کردی و رفتی

قطره ای اشک درخشید ز چشمان سیاهم

                                              تا خم کوچه به دنبال تو لغزید نگاهم

تو ندیدی نگهم هیچ نیفتاده ره راهی که گذشتی

تا در خانه ببینم دگر از پای نشستم

گویا زلزله آمد گویا خانه فرو ریخت سر من

                                بی تو کسی نشنود از این دل شکسته صدایی

                                 بر نخیزد دگر از مرغک پر بسته نوایی

تو همه بود و نبودی تو همه شعر و سرودی

چه گریزی ز بر من که ز کویت نگریزم

                                   کز بمیرم ز غم دل با بی تو با کس ننشینم

                                   من و یک لحظه جدایی نتوانم نتوان

می خواهم از اعماق جان خسته و روح آزرده ام و از راهی دور سفره نهان

 دل بگشایم و با تو درد دل کنم به سراغ تو آمده ام تا از غروب سرخ رنگ

 قلبم و سپیده سحر چشمان خسته ام برایت قصه غصه ها نقل کنم آمده

 ام تا محرم اسرار باشی و پرده از روی ابهام برداری و مرا به سوی ساحل

 نجات سوق دهی .

                  تقدیم به آنکه بزرگترین آرزویم است

                                            ولی کوچکترین آرزویش بودم .

                          چون اشک به خوناب سپردی دل من را

آن لحظه که چشمان تو را تجربه کردم

                         بر شعله بی تاب سپردی دل من را

افسوس که تا ساحل دریا نرسیدم

                        بر ماتم مرداب سپردی دل من را

آن روز که خورشید نگاه تو فرو خفت

                       بر خلوت مهتاب سپردی دل من را

آرامش چشمان تو را خواسته بودم

                      رفتی و به مرداب سپردی دل من را

ببخشید یه مدت بهتون سر نزدم آخه  این روزها خانه بدوش هستیم

 اسباب کشی داشتم

بین منو عشق تو ولی فاصله ای نیست

گفتم که کمی صبر کن و گوش به من کن

گفتی که نه ! باید بروم حوصله ای نیست

پرواز عجب عادت خوبیست ولی حیف

تو رفتی و دیگر اثر از چلچله ای نیست

گفتم که کمی قلب خودم باشم و آن وقت

جز عشق تو در خاطر من مشعله ای نیست

رفتی و خدا پشت و پنا هت به سلامت

بگذار بسوزد دل من مسئله ای نیست

تقدیم به بهترین برادر دنیا

باغبان هستي:

مادر، اي لطيف ترين گل بوستان هستي،

 اي باغبان هستي من، گاهِ روييدنم باران

مهرباني بودي که به آرامي سيرابم کند. گاهِ

پروريدنم آغوشي گرم که بالنده ام سازد.

نمی خواهم که خاموشیت ببینم

                  نمی خواهم سیه پوشیت ببینم

ندارم طا قت یک قطره اشکی

                  که در نور دو چشمو نت ببینم

فراموشی به این آسونی ها نیست

امید  من  دلم  از  تو جدا  نیست

می خوام تو یاد من عشقت بمیره

ولی قلب من از مهرت رها نیست

آن است که

یکی برای دیگری چتری شود و او هیچگاه

نفهمد برای چی خیس نشد

دنبالت دارم می گردم

اما نیست از تو نشونی

روزگار ما رو جدا کرد

یه غروب توی جوونی

خوابیدی رو بال موجها

کاش می شد بودم کنارت

تو به دریا دل سپردی

من تو ساحل چشم به راحت

دل من هوات و کرده کاش می شد تو رو ببینم

کاش تو خواب دوباره دست سردت و بگیرم

چشا گریون - دلا پریشون - یاد دست نوشته - جا پای کفشت

در و دیوار پر شده از عکست

تو گو شم می پیچه صدای خنده هات

وقتی می خوابم آرزومه ببینمت

دلم تنگ شد چرا جوابمو نمی دی

بغض بهم امو ن خوندن نمی ده

یه روز میام پشت اون روز نزدیکه

پس خداحافظ تا لحظه دیدار       

اگر رفتی به سلامت وعده ما به قیامت

به یاد گل پر پر شده ام سعید

بوسه بر عکست زدم ترسم که قابش بشکند

قاب عکس توست اما شیشه عمر من است

بوسه بر مویت زنم ترسم که تارش بشکند

تار موی توست اما شیشه عمر من است

هرگز برای عاشق شدن به دنبال باران و بهار و بابونه نباش .

گاهی در انتهای خارهای یک کاکتوس به غنچه ای می رسی

 که ماه را بر لبانت می نشاند

در آن هنگام که آسمان می میرد وستارگان جشن سو گواری

خویش را با تلا لو خاصشان زینت می دهند بین ما پرده ای

از جدائی کشیده شده است و من به تو می اندیشم

سلامم را نمی خواهم که پاسخ بشنوم

شاید رها سازم دل پر درد خود را از خطا هایم

در اینجا قلب من معنای دیروز است

پدر بعد از نمازت برای طفل ناکامت دعا فر ما

تو هم ای خواهرم ! ای مهر بان ! ای خوب من

کنار قاب عکست عکس من بگذار تا تنها نمانم

که غر بت درد جانسوزیست بر این پیکر من